Czynniki ryzyka przerostu bakteryjnego jelita cienkiego: retrospektywna analiza oparta na podstawach patofizjologicznych

• Autorzy, PublicationTypes, publicationDate, publisherName - Thorsten Brechmann, Andre Sperlbaum, Wolff Schmiegel; Journal Article; 2017-02-07; World J Gastroenterol

• Zagadnienie Badawcze - Badanie koncentruje się na zespole nadmiernego rozrostu flory bakteryjnej w jelicie cienkim (SIBO), czyli stanie, w którym w jelicie cienkim pojawia się zbyt dużo bakterii, co może prowadzić do różnych dolegliwości trawiennych. Głównym tematem jest identyfikacja czynników, które przyczyniają się do rozwoju tego schorzenia.

• | Zamierzenie Autorów - Celem autorów było zidentyfikowanie zestawu czynników ryzyka SIBO, a następnie nadanie im wag i uszeregowanie według ich znaczenia, opierając się na podstawach patofizjologicznych – czyli tym, jakie mechanizmy fizjologiczne w organizmie są zaburzone.

• O Autorach i Pracy - Autorami badania są Thorsten Brechmann, Andre Sperlbaum oraz Wolff Schmiegel. Praca została opublikowana 7 lutego 2017 roku w czasopiśmie "World Journal of Gastroenterology" i jest artykułem oryginalnym (Journal Article).

• Najważniejsze Wnioski - Badanie wykazało, że kilka różnych zaburzeń organizmu ma istotny związek z występowaniem SIBO. Do najważniejszych czynników ryzyka należą problemy z barierą kwasową żołądka (np. po operacji usunięcia żołądka lub podczas stosowania leków obniżających kwasowość, tzw. inhibitorów pompy protonowej), a także upośledzenie mechanicznego oczyszczania jelita (tzw. klirensu jelitowego), które może wynikać z różnych operacji, zwężeń jelita czy neuropatii. Co więcej, znaczącą rolę odgrywają również czynniki immunologiczne, takie jak leki osłabiające odporność, oraz zaburzenia funkcji tarczycy, w tym niedoczynność tarczycy i leczenie lewotyroksyną. Nie sposób nie zauważyć, że w analizie wieloczynnikowej to właśnie przyjmowanie lewotyroksyny, operacje żołądka, zwężenia jelit oraz immunosupresja okazały się najsilniejszymi, niezależnymi predyktorami SIBO. Co ciekawe, usunięcie wyrostka robaczkowego (appendektomia) wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia tego zespołu.

• Zarys Metodologii - Badacze przeprowadzili retrospektywne, jednoośrodkowe badanie, do którego włączono pacjentów, którzy przeszli wodorowy test oddechowy z laktulozą lub glukozą w celu wykluczenia SIBO. Powodem wykonania testu były różne objawy kliniczne, takie jak biegunka, utrata masy ciała, bóle brzucha czy wzdęcia. Z elektronicznej bazy danych zebrano szczegółowe informacje kliniczne, w tym choroby współistniejące, przyjmowane leki, parametry laboratoryjne i inne potencjalne czynniki ryzyka. Z analizy wykluczono przypadki, w których dane były niekompletne. Podejrzewane czynniki ryzyka pogrupowano według czterech ścieżek patofizjologicznych: upośledzenia bariery kwasowej żołądka, upośledzenia klirensu jelitowego, immunosupresji oraz czynników mieszanych (w tym zmiennych związanych z tarczycą). Do analizy statystycznej wykorzystano test chi-kwadrat, test t-Studenta oraz modele regresji logistycznej. Łącznie przeanalizowano dane 1809 pacjentów, którzy przeszli wodorowy test oddechowy.

• Ograniczenia Badania - Badanie ma następujące ograniczenia. Po pierwsze, jest to analiza retrospektywna, co oznacza, że opiera się na danych zebranych w przeszłości i może być obarczona błędami wynikającymi z niekompletności lub niedokładności dokumentacji. Po drugie, badanie przeprowadzono w jednym ośrodku, co może ograniczać możliwość uogólniania wyników na inne populacje. Należy zauważyć, że autorzy podkreślają, iż zidentyfikowane przez nich czynniki nie wyjaśniają w pełni mechanizmu powstawania SIBO, co sugeruje, że w grę wchodzą jeszcze inne, nieuwzględnione w badaniu zmienne.

• Implikacje Praktyczne - Wyniki badania mają kilka praktycznych zastosowań. Po pierwsze, mogą pomóc lekarzom w identyfikacji pacjentów o podwyższonym ryzyku SIBO, np. osób po operacjach żołądka, z niedoczynnością tarczycy lub przyjmujących leki immunosupresyjne, co pozwoli na wcześniejszą diagnostykę i leczenie. Po drugie, odkrycie, że terapia lewotyroksyną jest silnym czynnikiem ryzyka, może skłonić do dokładniejszego monitorowania pacjentów z niedoczynnością tarczycy pod kątem objawów SIBO. Po trzecie, wyniki mogą być wykorzystane do tworzenia strategii prewencyjnych, np. rozważenia zasadności stosowania inhibitorów pompy protonowej u pacjentów z grupy ryzyka.

• Pytania do Dyskusji - 1. Czy retrospektywny charakter badania i fakt, że pochodzi ono z jednego ośrodka, mogą wpływać na możliwość przeniesienia jego wniosków na populację ogólną, a jeśli tak, to w jaki sposób? 2. Dlaczego, według autorów, zidentyfikowane czynniki ryzyka, takie jak immunosupresja czy upośledzenie klirensu jelitowego, nie wyjaśniają w pełni patogenezy SIBO i jakie inne, nieuwzględnione mechanizmy mogą odgrywać rolę? 3. W jaki sposób odkrycie, że appendektomia zmniejsza ryzyko SIBO, można pogodzić z obecną wiedzą na temat roli wyrostka robaczkowego w układzie odpornościowym i mikrobiomie jelitowym? 4. Czy etyczne jest przepisywanie inhibitorów pompy protonowej pacjentom z grupy ryzyka SIBO, biorąc pod uwagę, że ich stosowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem tego schorzenia, a jednocześnie są one często niezbędne w leczeniu innych chorób?

Z abstraktu.